SPIS TREŚCI

85  Wskazówki implantoprotetyczne – cięcie i preparacja tkanek miękkich
Anne-Kathrin Bär, Keyvan Sagheb, Hannah Kuhnke, Bilal Al-Nawas
Podstawowe zasady chirurgiczne dotyczące cięcia, preparacji tkanek miękkich i kształtu płata mają fundamentalne znacznie dla sukcesu leczenia implantologicznego. Precyzyjne planowanie i wykonanie cięcia z uwzględnieniem struktur anatomicznych tworzy optymalne warunki dla widoczności oraz dojścia do pola zabiegowego. Bezurazowa preparacja tkanek miękkich oraz ochrona naczyń krwionośnych zapewniają prawidłowe gojenie i minimalizują powikłania. Kształt płata należy odpowiednio dopasować do sytuacji klinicznej, aby zapewnić wystarczające dojście i umożliwić zamknięcie rany pozbawione naprężeń. Metody minimalnie inwazyjne są korzystne pod względem estetycznym, są jednak bardziej złożone i wymagają doświadczenia. Flapless surgery, jak przy implantacji natychmiastowej, zwiększa możliwości zabiegu, wymaga jednak zastosowania planowania cyfrowego i odpowiednich wskazań. Dokładna znajomość tych technik wpływa korzystnie na długoczasowe zdrowie tkanek okołowszczepowych, a także pozwala uzyskać rezultaty estetyczne.

95 Sztuczna inteligencja w implantologii stomatologicznej
Falk Schwendicke
Sztuczna inteligencja (AI) pozwala na poprawę metod diagnostycznych, optymalizację planu leczenia i skuteczność zaopatrzenia implantologicznego. W artykule opisano technologię uwzględniającą AI oraz przedstawiono jej zastosowanie w diagnostyce implantologicznej, planowaniu leczenia, jego realizacji i komunikacji z pacjentami.

103 Powikłania przy zabiegach augmentacyjnych
Elias Jean-Jacques Khoury, Tristan Hampe, Fouad Khoury
Zabiegi augmentacyjne charakteryzują się wysokim odsetkiem sukcesu, jednak powikłania około- i pozabiegowe nadal pozostają ważnym tematem w codziennej praktyce. Decydujące znaczenie gojenia i długoczasowej stabilności rezultatów ma staranna przedzabiegowa ocena indywidualnych czynników ryzyka, jak palenie tytoniu, cukrzyca czy systemowe przyjmowanie leków. Do najczęstszych wyzwań należy ekspozycja materiału kostnego po augmentacji oraz ryzyko infekcji po podniesieniu dna zatok szczękowych. Ryzyko wystąpienia komplikacji można zmniejszyć dzięki zastosowaniu specjalnych technik cięcia, optymalnemu pokryciu tkanek miękkich, celowej profilaktyce antybiotykowej i protokołom zabiegowym z uwzględnieniem zasad biologicznych, które wspierają prawidłowe gojenie.

119 Możliwości eksplantacji implantów
Kristian Kniha, Stefan Wolfart, Dirk Elvers, Frank Hölzle, Ali Modabber
Coraz częstsze zastosowanie implantów powoduje jednocześnie wzrost liczby powikłań i niepowodzeń tej metody leczenia. Celem artykułu jest zaprezentowanie dostępnych obecnie technik usunięcia zintegrowanych z kością implantów w kontekście sukcesu eksplantacji, powikłań i utraty kości. Według aktualnego piśmiennictwa najbardziej zachowawczą metodą eksplantacji jest odwrotny moment obrotowy i to właśnie on powinien być stosowany jako metoda pierwszego wyboru. Jednakże techniki tej nie można zastosować w każdym przypadku – często zachodzi konieczność połączenia ze sobą różnych metod. Skuteczna, zachowawcza i korzystna finansowo metoda eksplantacji jest wskazana w celu umożliwienia wykonania nowego zaopatrzenia implantologicznego. Nowe metody skupiają się na osseodezintegracji implantów, którą można indukować termicznie.

131 Bruksizm jako ryzyko dla implantów i ich nadbudowy 
Narracyjny przegląd piśmiennictwa 
Torsten Mundt
U zdrowych osób bruksizm nie jest dysfunkcją, ale nadaktywnością mięśni żujących w ciągu dnia lub w nocy. Dotyczy on 20–25% osób dorosłych na świecie. Bruksizm jest uwarunkowany przez ośrodkowy układ nerwowy i modelowany przez czynniki zewnętrzne. Można go rozpoznać podczas pierwszego badania na podstawie pytań w wywiadzie i zidentyfikowania oznak klinicznych. Przy podejrzeniu bruksizmu wskazana jest samoobserwacja pacjenta w celu rozpoznania takiego zaburzenia i wyeliminowania w ciągu dnia. Bruksizm stanowi czynnik ryzyka złamania i utraty implantów, poluzowania oraz złamania śrub i łączników oraz przeciążeń rekonstrukcji protetycznych. Aby uniknąć powikłań, nie należy obciążać implantów natychmiastowo lub wcześnie. Konieczna jest wystarczająca średnica implantu (> 3,5 mm w odcinku bocznym). Należy unikać rozległych mostów, dowieszek w odcinku bocznym oraz mostów hybrydowych (osadzonych na zębach naturalnych i implantach). Blokowanie koron w przypadku bruksizmu chroni implanty przed przeciążeniami, a także przed poluzowaniem i złamaniem łączników czy śrub. Wszystkie materiały zastosowane do wykonania koron charakteryzują się podwyższonym ryzykiem powikłań. Z uwagi na niebezpieczeństwo odprysków uzupełnienia pełnoceramiczne powinny mieć postać monolityczną. Każde uzupełnienie jest sprawdzane okluzyjne przy obciążeniu czynnościowym i ewentualnie dopasowywane wewnątrzustnie przy chłodzeniu wodą, a następnie polerowane. Po wykonaniu uzupełnienia protetycznego wskazane jest przygotowanie szyny ochronnej oraz samoobserwacja w ciągu dnia.

145  Profil implant–łącznik  
Sönke Harder
Połączenie implant–łącznik wpływa na poziom kości okołowszczepowej i jest przedmiotem badań klinicznych. W artykule zestawiono wszystkie informacje istotne klinicznie na temat różnych rodzajów połączeń implant–łącznik. Istnieją dowody, że połączenie implantu z łącznikiem z wbudowanym platform-switch wpływa pozytywnie na okołowszczepowe łoże kostne i zmniejsza zakres przemodelowania kości. Ten rodzaj połączenia wskazany jest zatem w obszarach o znaczeniu estetycznym (odcinek przedni i w obszarze przedtrzonowców). Jednakże trudno jest uniknąć w takim przypadku kontaminacji bakteryjnej wewnętrznych przestrzeni implantu.