SPIS TREŚCI

5 Kryteria decyzyjne podczas chirurgicznego wypełniania zębodołu
Możliwy algorytm dla praktyki stomatologicznej

Dietmar Weng

Naturalne procesy zaniku oraz przebudowy po ekstrakcji zęba prowadzą do zmniejszenia ilości kości, które w momencie wczesnej lub późnej implantacji wymagają przeprowadzenia zabiegów augmentacyjnych, pozwalających na wprowadzenie implantu w prawidłowej pozycji protetycznej. Przedstawiona w artykule koncepcja kliniczna służy jak najlepszemu zachowaniu wyrostka zębodołowego po usunięciu zęba tak, aby w późniejszym czasie można było wprowadzić implant w prawidłowej pozycji, bez konieczności podejmowania dodatkowych zabiegów augmentacyjnych. Omówione zostaną zarówno aspekty materiałowo-techniczne, jak i procedura chirurgiczna, a także kwestia infekcji zębodołu. 

15 Technika pobierania przeszczepu (slice harvesting technique) tkanek miękkich z guza szczęki: 
opis przypadku

Vincent Ronco

Nieustannie podejmowane są wysiłki w celu opracowania techniki łatwiejszego, szybszego i mniej inwazyjnego pobierania autologicznych przeszczepów tkanki łącznej. Chociaż przeszczep z podniebienia uważany jest za złoty standard, związane z nim powikłania i dyskomfort pacjenta skłoniły lekarzy do poszukiwania alternatywnych miejsc pobierania, takich jak guz szczęki. Jednakże obecne techniki pobierania przeszczepu z guza szczęki napotykają na kilka ograniczeń. Artykuł, na przykładzie przypadku klinicznego z mnogimi recesjami, który ma potwierdzić słuszność przedstawionej koncepcji, opisuje nowatorską technikę pobierania przeszczepu opartą na gingiwektomii, która pośrednio obejmuje guz szczęki. Rezultaty kliniczne, estetyczne oraz dotyczące pacjenta skontrolowano po 7 i 14 dniach, miesiącu i po 3 latach, zarówno w miejscu przeszczepienia, jak i w okolicy guza szczęki. Pobrano kilka przeszczepów z guza szczęki, dzięki czemu uzyskano przeszczepy łącznotkankowe odpowiednie do wykonania mikroprzeszczepu. Okolica dawcza uległa całkowitemu wygojeniu bez powikłań, a pacjent nie zgłaszał żadnego dyskomfortu. W miejscu biorczym rezultaty zarówno estetyczne, jak i funkcjonalne zostały utrzymane przez 3 lata. Technika pobierania przeszczepu (slice harvesting technique, SHT) stanowi obiecującą alternatywę dla pobierania tkanek z guza szczęki, z istotnymi zaletami, takimi jak wysoka skuteczność, szybkość, bezpieczeństwo oraz możliwość uzyskania łatwych do stosowania przeszczepów tkanki łącznej. Co więcej, technika ta wydaje się być trwała i może sprzyjać odrastaniu tkanek guza szczęki, umożliwiając wykonanie wielu pobrań. 

27 Periimplantitis – powikłania i jak sobie z nimi radzić

Florian Rathe, Marcus Schlee

Przedstawiona w artykule praktyczna koncepcja dotyczy wyboru spośród trzech metod leczenia periimplantitis: leczenie rekonstrukcyjne, leczenie resekcyjne i eksplantacja. Jeżeli możliwa jest pełna regeneracja kości aż do poziomu kołnierza implantu, preferowane jest leczenie rekonstrukcyjne. Zaprezentowane drzewo decyzyjne uwzględnia czynniki zależne od pacjenta i od ubytku. W pierwszej kolejności analizowane są czynniki zależne od ubytku, takie jak pozycja implantu i anatomia ubytku. Ubytki o potencjale regeneracyjnym 1 (RP1) charakteryzują się największymi możliwościami regeneracji, natomiast ubytki o potencjale regeneracyjnym 3 (RP3) są zwykle niemożliwe do zregenerowania. Czynniki zależne od pacjenta, takie jak palenie tytoniu czy cukrzyca, wpływają na prognozę długoterminową. Leczenie resekcyjne można zastosować przy kieszeniach położonych nadwyrostkowo, wymaga to jednak poprowadzenia precyzyjnego cięcia i opracowania kości. Eksplantacje są często nie do uniknięcia, jednak znacznie zmniejszają ilość kości. Diagnostykę 3D zaleca się w celu dokładnej oceny morfologii ubytku. Decydujące znaczenie dla zapewnienia sukcesu leczenia ma opieka następowa. Nowe technologie mogą w przyszłości ułatwić leczenie, szczególnie w zakresie całkowitej regeneracji.

41 Wewnętrzna frenektomia i tunelowanie okostnej przy cięciu dostępowym od strony przedsionka
Opis techniki IF-VISTA

Vanessa Frazão Cury, Maria das Graças Cruz Najar, Isabela Frazão Gonçalves, Marc L. Nevins, Fernando Suárez López del Amo

Leczenie recesji dziąsła wymaga rozpoznania i kontroli wszystkich przyczyn oraz czynników sprzyjających takim stanom. Powstawanie i progresja ubytków recesyjnych może wynikać na przykład z wysokiego przyczepu wędzidełka wargi oraz płaskiego przedsionka – szczególnie w odcinku przednim żuchwy. W artykule przedstawiono dwuwarstwową technikę przeszczepiania z tunelowaniem okostnej przez cięcie dostępowe od strony przedsionka (vestibular incision subperiosteal tunel access, VISTA), połączone z wewnętrzną frenektomią (internal frenectomy, IF) w celu usunięcia wewnętrznych części wędzidełka wargi i przyczepów mięśni. Technika ta umożliwia z jednej strony pozbawioną naprężeń, dokoronową repozycję brzegu dziąsła, z drugiej natomiast zapobiega możliwości ponownego przyczepienia wędzidełka i nawracających ruchów mięśni poprzez całkowite usunięcie przyczepu. Rezultaty uzyskane w zaprezentowanym przypadku klinicznym potwierdzają, że ta nowa technika pozwala na doskonałe pokrycie korzenia i dokoronowe przemieszczenie brodawek międzyzębowych. Ponadto uzyskane pokrycie pozostało stabilne podczas 12-miesięcznego okresu obserwacji. 

51 Strefy o znaczeniu estetycznym przy implantacji natychmiastowej
Od przyzębia do tkanek okołowszczepowych

Leticia Sala, Juan Zufía

Cele: Implantacja natychmiastowa połączona z wykonaniem natychmiastowego uzupełnienia protetycznego jest dobrze oceniana przez pacjentów, ponieważ pozwala skrócić czas leczenia. Celem artykułu jest opisanie wszystkich obszarów, które mogą mieć wpływ na estetyczny rezultat implantacji natychmiastowej oraz uzasadnienie ich znaczenia biologicznego. Kwestie kliniczne: Dokonano rozróżnienia sześciu stref zębodołu poekstrakcyjnego: obszar zakotwiczenia (strefa A), przestrzeń kostna (strefa B), przestrzeń skrzepu (strefa C), przestrzeń błony śluzowej (strefa D), przestrzeń estetyczna (strefa E) oraz uzupełnienie wsparte na implancie (strefa F). Trzy strefy znajdują się wewnątrz zębodołu (A, B, C), trzy kolejne – na zewnątrz zębodołu (D, E i F). Strefa F dzieli się na kolejne odcinki F1, F2 oraz F3. W artykule opisano wpływ tych sześciu stref (zębodołu i uzupełnienia protetycznego wspartego na implancie) oraz podjęto próbę wyjaśnienia, dlaczego implantacja natychmiastowa pozwala skutecznie przejść kompleksowi zębowo-dziąsłowemu w obszar okołowszczepowy. Wnioski końcowe: Dla implantacji natychmiastowej w strefach o znaczeniu estetycznym istotne jest prawidłowe skoordynowanie planowania, zabiegu chirurgicznego oraz przygotowanie uzupełnienia protetycznego. Ważną rolę w procesie gojenia tkanek okołowszczepowych odgrywają tutaj kwestie zarządzania poszczególnymi obszarami zęba przeznaczonego do usunięcia oraz jego przyzębia. Znaczenie kliniczne: Temat implantacji natychmiastowej wraz z wykonaniem natychmiastowego uzupełnienia protetycznego ma bardzo ważne znaczenie w nowoczesnej stomatologii, ponieważ istotny jest tutaj krótki czas leczenia oraz rezultat estetyczny „Koncepcja stref” pozwala na szczegółową analizę poszczególnych obszarów, które mają wpływ na rezultat estetyczny i dostarczają informacji na temat jakości pracy klinicznej. 

67 Łączenie i nowe zaopatrzenie różnych, nawet starszych systemów implantologicznych
Wyzwania i rozwiązania

Ernst Marioth-Wirtz, Jamal M. Stein, Christian Hammächer 

Implantologia stomatologiczna znacznie rozwinęła się w ostatnich dziesięcioleciach w wyniku postępów technicznych i nowych odkryć naukowych. Przy dobrych warunkach klinicznych udokumentowany długoterminowy odsetek sukcesu wynosi ponad 90% po 10 latach, co oznacza, że implanty stanowią niezawodną formę leczenia. W wyniku zmian demograficznych i długiej przeżywalności implantów wielu pacjentów posiada obecnie rozmaite systemy różnych generacji. Ich łączenie w ramach wykonania nowej rekonstrukcji protetycznej nie jest niczym niezwykłym, jednak może nieść ze sobą wyzwania natury technicznej. Mogą one wynikać szczególnie z niejednorodności połączeń implant–łącznik, które różnią się pomiędzy sobą pod względem pasowania, frykcji, rozkładu obciążeń i reakcji ze strony tkanek miękkich. Również wybór pomiędzy uzupełnieniami cementowanymi, przykręcanymi i łączonymi wymaga innego rodzaju decyzji klinicznych. W przypadku ograniczonych możliwości technicznych konieczne może być wewnątrzustne opracowanie istniejących komponentów. Pomimo ograniczonej bazy piśmiennictwa doświadczenia kliniczne pokazują, że dzięki starannemu planowaniu, zastosowaniu metod wykraczających poza dany system oraz odpowiedniej dokumentacji również w złożonych sytuacjach wyjściowych można uzyskać estetyczne i funkcjonalne rezultaty.