SPIS TREŚCI

245 Nowe wytyczne dotyczące postępowania z przegrodą zębodołową w technice natychmiastowej odbudowy zębowo-zębodołowej z zastosowaniem osseodensyfikacji: seria przypadków
José Carlos Martins da Rosa, Ariádene Cristina Pértile de Oliveira Rosa
Osiągnięcie stabilizacji pierwotnej implantu po ekstrakcji trzonowca może stanowić wyzwanie ze względu na szerokość i jakość kości, a także ograniczenia anatomiczne, takie jak zatoka szczękowa oraz nerw zębodołowy dolny. Wprowadzenie implantu powinno być wykonane precyzyjnie, centralnie w stosunku do przegrody międzykorzeniowej, aby zapewnić stabilizację implantu i zachowanie grzbietu wyrostka zębodołowego po ekstrakcji bądź jego regenerację po przeszczepie kości. Natychmiastowe osadzenie korony wyłączonej ze zwarcia wspomaga dojrzewanie tkanek, co pozwala uzyskać oczekiwany rezultat. Retrospektywna seria przypadków przedstawia wytyczne dotyczące zaopatrzenia zębodołów w zależności od typu przegrody zębodołowej. Podejście takie obejmuje natychmiastową odbudowę zębowo-zębodołową (immediate dentoalveolar restoration, IDR) oraz osseodensyfikację (osseodensification, OD) z użyciem przeszczepu autogennego do zachowania kości. W 12 przypadkach zastosowano nowy protokół zarządzania przegrodą międzykorzeniową trzonowców podczas implantacji natychmiastowej i/lub zachowania bądź odbudowy wyrostka zębodołowego. Wykonano badanie CBCT przed i po leczeniu. Szerokość zębodołu została zmierzona i porównana w różnych punktach czasowych. Podczas wizyty kontrolnej (średnio: 23,58 ± 9,7 miesięcy) średnia szerokość zębodołu przed leczeniem i po zabiegu wynosiła odpowiednio 9,51 ± 0,4 mm i 11,16 ± 0,3 mm (wzrost o 17,35%; P < 0,05). IDR z OD stanowi przewidywalną metodę zaopatrzenia zębodołów trzonowców podczas implantacji.

259 Drzewo decyzyjne leczenia rekonstrukcyjnego ubytków powstałych na skutek peri-implantitis
Istvan A. Urban, Zhaozhao Chen, Hom-Lay Wang
Peri-implantitis jest częstym powikłaniem u pacjentów poddawanych leczeniu implantologicznemu i niejednokrotnie wymaga interwencji chirurgicznej. Zrozumienie specyficznej konfiguracji ubytków kostnych tkanek okołowszczepowych i sąsiednich szczytów kostnych jest kluczowe dla dopasowania strategii leczenia oraz poprawy jego rezultatów. Drzewo decyzyjne leczenia rekonstrukcyjnego ubytków tkanek okołowszczepowych zostało opracowane na podstawie nowej klasyfikacji ich konfiguracji (klasy I–V), pomagając lekarzom w wyborze metod leczenia, uwzględniając stosowane biomateriały, techniki i sposoby gojenia. Ponadto lekarze są zachęcani do uwzględnienia różnych czynników, takich jak miejscowe czynniki predysponujące (w tym charakterystyka tkanek miękkich, kształt uzupełnień protetycznych oraz pozycja implantu w projekcji trójwymiarowej), czynniki kliniczne (umiejętności i doświadczenie lekarza), a także te związane z pacjentem (stan zdrowia, preferencje oraz koszty) przy ocenie możliwych opcji leczenia rekonstrukcyjnego.

273 Technika socket shield (SST)
Nowa klasyfikacja 3D
Erdem Gülnergiz, Otto Zuhr, Sophia M. Abraha, Maximilian Toll, Joel Bastos, Markus Hürzeler
Od momentu pojawienia się pierwszego opisu 14 lat temu technika socket shield (socket shield technique, SST) wzbudza duże zainteresowanie. W międzyczasie opublikowano szereg modyfikacji pierwszej publikacji, których celem było zwiększenie przewidywalności rezultatów leczenia. Aby lepiej zrozumieć mechaniczne i biologiczne zasady SST w artykule zostanie zaprezentowana nowa klasyfikacja 3D. Ma ona pomóc lekarzom w lepszym stopniu przewidzieć i uniknąć najważniejszego długoczasowego powikłania biologicznego SST, czyli dokoronowej migracji segmentu korzenia. Celem nowej trójwymiarowej klasyfikacji klinicznej jest także bardziej efektywna komunikacja pomiędzy lekarzami oraz obiektywna ocena chirurgicznej realizacji SST.

285 Licówki minimalnie inwazyjne i implant natychmiastowy w strefie estetycznej
Połączenie nowych i klasycznych technik
Francisco Garcia Torres, Carlos A. Jurado, Franciele Floriani, Salwa Mekled, Silvia Rojas-Rueda, Kelvin I. Afrashtehfar
W artykule opisano interdyscyplinarne, minimalnie inwazyjne leczenie estetyczne w odcinku przednim szczęki z diastemą oraz nieregularnym układem brzegów siecznych z zastosowaniem licówek ceramicznych i implantu natychmiastowego w miejscu niemożliwego do zachowania zęba. Głównym życzeniem pacjentki była poprawa estetyki i leczenie przetrwałego, rozchwianego kła mlecznego 53. Po badaniu klinicznym zaproponowano wykonanie licówek minimalnie inwazyjnych na zębach 12–23 oraz usunięcie kła mlecznego i zastąpienie implantem natychmiastowym. Diagnostyczny wax-up i wykonany na jego podstawie mock-up umożliwiły wizualizację leczenia, na które pacjentka wyraziła zgodę. W oparciu o planowanie cyfrowe implantacji przygotowano się do bezurazowej ekstrakcji oraz implantacji nawigowanej. Dopełnienie rezultatu estetycznego stanowiły cienkie licówki ceramiczne, które osadzono w izolacji koferdamem. Dzięki dokładnemu planowaniu etapów protetycznych i chirurgicznych licówki minimalnie inwazyjne oraz implant natychmiastowy w odcinku przednim szczęki pozwoliły uzyskać pożądany rezultat, który również podczas badania kontrolnego po 3 latach pozostawał stabilny.

299 Estetyka przy implantacji natychmiastowej w odcinku zębów przednich
Tunelowa technika kanapkowa
Hakan Bilhan, Anton Friedmann
Utrata zębów lub ekstrakcja prowadzi do znacznego zmniejszenia objętości wyrostka zębodołowego – czyli do jego atrofii – co w odcinkach o znaczeniu estetycznym może nieść ze sobą niekorzystny skutek natury kosmetycznej. Niekiedy, zwłaszcza przy cienkim biotypie dziąsła, sama implantacja natychmiastowa może nie wystarczyć, aby uniknąć tego problemu. Zaproponowane rozwiązanie łączy w sobie implantację natychmiastową z augmentacją tkanek od strony powierzchni przedsionkowej poprzez umieszczenie usieciowanej matrycy kolagenowej nasączonej usieciowanym kwasem hialuronowym (xHyA). W serii przypadków, w których wszyscy pacjenci posiadali wąską ścianę przedsionkową, po ekstrakcji przeprowadzono implantację natychmiastową w połączeniu z tunelową techniką kanapkową (tunneled sandwich technique). Podczas tego zabiegu preparuje się kieszeń nadokostnową po przedsionkowej stronie wyrostka, w której umieszcza się matrycę kolagenową. Implanty wgajają się zawsze przezśluzówkowo, a umieszcza się na nich albo element kształtujący dziąsło, albo natychmiastowe uzupełnienie tymczasowe. Na przestrzeni około 6 miesięcy po obciążeniu implantów we wszystkich przypadkach odnotowano stabilne warunki okołowszczepowe bez zmian zapalnych i prawidłową objętość wyrostka przy kołnierzu implantu. Ponadto udało się uzyskać wysokie wartości estetyczne PES (pink esthetic score). Tunelowa technika kanapkowa wydaje się zatem być właściwą metodą zachowania objętości wyrostka od strony powierzchni przedsionkowej, która przyczynia się do uzyskania korzystnych rezultatów długoczasowych zarówno pod względem biologicznym, jak i estetycznym.

311 Postępy w implantologii: dwuczęściowe implanty z tlenku cyrkonu
Iman Esmail, Julia Gmeiner, John Meinen, Michael Stimmelmayr, Daniel Edelhoff, Patrick R. Schmidlin, Bogna Stawarczyk
Implantologia stomatologiczna stale rozwija się. Współpraca interdyscyplinarna zaowocowała licznymi innowacjami w zakresie materiałów, kształtu implantów, protokołów klinicznych oraz etapów laboratoryjnych. Pojawienie się dwuczęściowych implantów z tlenku cyrkonu otworzyło nowe możliwości w kontekście mocowania uzupełnień. Ponieważ liczba długoterminowych badań klinicznych potwierdzających ich skuteczność jest jeszcze skąpa, szczególne znaczenie zyskuje gałąź badawcza na tym polu. Celem tego artykułu przeglądowego jest omówienie rozwoju tlenku cyrkonu jako materiału do wykonywania implantów, właściwości dwuczęściowych implantów cyrkonowych oraz mocowania uzupełnień z tlenku cyrkonu.