SPIS TREŚCI

165 25 lat chirurgii minimalnie inwazyjnej i leczenia biologicznego w regeneracyjnej terapii przyzębia  
Giulio Rasperini, Gustavo Avila-Ortiz, Giorgio Pagni, William V. Giannobile
Zapalenie przyzębia to bardzo powszechna, przewlekła i wieloczynnikowa choroba zapalna związana z dysbiozą biofilmu polimikrobialnego, która charakteryzuje się postępującym zniszczeniem aparatu zawieszeniowego zęba. Bez odpowiedniego leczenia zapalenie przyzębia może prowadzić do utraty zęba.

171 Ubytki kości w przyzębiu: klasyfikacja zorientowana na leczenie jako wytyczna planowania terapii regeneracyjnej 
Luigi Nibali, Pierpaolo Cortellini
Ubytki kości w przyzębiu różnicuje się na ubytki nadkostne lub podkostne zgodnie z lokalizacją podstawy ubytku w odniesieniu do koronowej części pozostałego wyrostka zębodołowego. Ubytki podkostne postrzegane są jako trudniejsze do leczenia i uważa się, że są związane z wyższym ryzykiem progresji choroby przyzębia. Opracowanie i postęp regeneracyjnych zabiegów periodontologicznych poprawiło możliwości lekarzy w zakresie leczenia ubytków podkostnych. Jednakże ograniczenia wciąż istnieją. W artykule dokonano przeglądu definicji ubytków kości w przyzębiu i przedstawiono nową ramową klasyfikację ubytków podkostnych w odniesieniu do możliwości leczenia regeneracyjnego, a tym samym planowania leczenia. Ubytki podkostne zostały podzielone na śródkostne i śródkorzeniowe. W klasyfikacji uwzględniono także czynniki mające wpływ na rezultaty leczenia, takie jak liczba ścian czy głębokość oraz rozległość ubytku na powierzchni przedsionkowej i podniebiennej/językowej.

187 Zastosowanie listy kontrolnej 10 kluczowych zasad oraz technik częściowej ekstrakcji w celu optymalizacji rezultatów w przypadku sąsiadujących implantów w strefie estetycznej
Jeffrey Ganeles, Robert A. Levine, Francesco Tironi, Debora Dias, Liliana Aranguren, Frederic J. Norkin
Implantacja natychmiastowa w strefie estetycznej stanowi poważne wyzwanie. Implanty powinny zostać wprowadzone z uwzględnieniem tkanek twardych i miękkich, aby zoptymalizować długoczasowe utrzymanie implantu oraz sukces estetyczny. W przedstawionym opisie przypadku dwa siekacze przyśrodkowe szczęki zostały usunięte w dwóch różnych punktach czasowych w ciągu 5 lat z powodu pionowych pęknięć korzeni. Implanty wprowadzono zgodnie z wytycznymi implantacji natychmiastowej z zastosowaniem dwóch różnych technik chirurgicznych oraz obciążenia, ponieważ czynniki ryzyka uległy zmianie w czasie pomiędzy pierwszą (prawy siekacz przyśrodkowy) i drugą implantacją (lewy siekacz przyśrodkowy). Podczas wprowadzania pierwszego implantu zastosowano metodę 10 kluczowych zasad, czyli listę kontrolną wytycznych diagnostycznych, chirurgicznych i protetycznych w celu uzyskania długoterminowego sukcesu implantacji natychmiastowej uzupełniającej pojedynczy ząb, a także wykonania uzupełnienia tymczasowego, postępowania z zębodołem oraz przeszczepem tkanki łącznej. Wprowadzenie drugiego implantu obejmowało częściową ekstrakcję (partial extraction therapy, PET) i konwencjonalne gojenie, a także implantację natychmiastową po opracowaniu tarczy zębodołowej, zastosowaniu allograftu, czynników wzrostu, fibryny bogatopłytkowej oraz po kształtowaniu konturu. W trakcie kontroli po 7 oraz po 2 latach potwierdzono zadowalające wyniki radiologiczne i kliniczne.

201 Podwójnie uszypułowany płat podniebienny ZAGA w zarządzaniu tkankami miękkimi w chirurgii jarzmowej
Carlos Aparicio, Arnau Aparicio
Rehabilitacja atroficznej szczęki z wykorzystaniem uzupełnień protetycznych wspartych na implantach zygomatycznych (zygomatic implant, ZI) jest dobrze udokumentowaną metodą leczenia. Aby zapobiec ryzyku zapalenia zatok i/lub powstaniu połączenia ustno-zatokowego, zaproponowano zewnętrzne wprowadzenie implantów zygomatycznych. W przypadkach, w których uszczelnienie szyjki implantu zależy wyłącznie od połączenia hemidesmosomami, istnieje ryzyko dehiscencji tkanek miękkich, która może prowadzić do problemów estetycznych, resorpcji kości, powstania połączenia ustno-zatokowego, zapalenia tkanki łącznej, a nawet zapalenia oczodołu. Aby zapobiegać recesjom tkanek miękkich przy implantach wprowadzonych doprzedsionkowo od pozostałego wyrostka zębodołowego, najprostszą metodą jest zapewnienie dobrego pokrycia tkankami skeratynizowanymi powierzchni przedsionkowej implantu. Zaproponowano zastosowanie podwójnie uszypułowanego płata podniebiennego w celu zwiększenia objętości tkanek skeratynizowanych na powierzchni przedsionkowej implantu, jednocześnie ułatwiając pierwotne zamknięcie rany.

215 Skaner wewnątrzustny jako narzędzie wielofunkcyjnew chirurgii implantologicznej wspomaganej komputerowo 
Kay Vietor, Sofya Sadilina
Skanery wewnątrzustne służą obecnie już nie tylko do rejestracji danych przed wykonaniem uzupełnienia protetycznego, ale stały się narzędziem wielofunkcyjnym, bez którego trudno wyobrazić sobie planowanie i realizację leczenia implantologicznego. Dzięki nim wzrosła skuteczność procedur, ponadto poprzez ich zastosowanie w trakcie trwania zabiegu zyskano szereg nowych możliwości optymalizacji leczenia. W przyszłości skanery wewnątrzustne staną się jeszcze bardziej dokładne i prostsze w użyciu, a dzięki na przykład smart glasses spektrum ich zastosowania będzie jeszcze większe.

223 Powikłania implantoprotetyczne
Od zapobiegania do zarządzania
Pauline Gutmann, Vincent-Jan Engelmann, Silvia Brandt, Tobias Graf, Jan-Frederik Güth
Uzupełnienia protetyczne wsparte na implantach stanowią sprawdzony środek terapeutyczny w stomatologii stosowany w celu rekonstrukcji utraconych zębów. Jednakże w czasie ich użytkowania należy liczyć się z wystąpieniem powikłań, niezależnie od rodzaju uzupełnienia. Powikłania protetyczne uzupełnień stałych wspartych na implantach, takie jak poluzowania śrub, utrata retencji i złamania licowania stawiają lekarza przed nie lada wyzwaniami. Ich przyczyną jest często nieprawidłowa pozycja implantów, nieodpowiednie planowanie lub czynniki materiałowe. Do częstych powikłań uzupełnień ruchomych wspartych na implantach należą utrata retencji, złamania protezy oraz konieczność częstego ich podścielania. Do utraty retencji dochodzi z reguły w wyniku zużycia elementów kotwiczących, natomiast złamaniom uzupełnień sprzyjają obciążenia mechaniczne i zbyt mała grubość materiału. Decydującą rolę w minimalizowaniu powikłań, w ich odpowiednio wczesnym rozpoznaniu, a tym samym w zapewnieniu długoczasowego funkcjonowania rekonstrukcji protetycznych odgrywa dokładne planowanie, wybór odpowiednich materiałów oraz konsekwentna opieka następowa, łącznie z kontrolą warunków zwarciowych. Współpraca interdyscyplinarna w ramach synoptycznej koncepcji leczenia przyczynia się do zmniejszenia ryzyka powikłań i zapewnienia sukcesu leczenia.